اشکهای رندانه

 

 

 

                      افسرده ام دراین شبهای به دور از اشیانه

 

                                      گویی شکسته بال وپرم را این زمانه

 

                       تنها  و بی کسم   در  این  سرمای بیکرانه

 

                                       کسی گرما نمی نهد در تن این زمانه

 

                      شکسته عهد دیرینه ام را قلب من درحصار

 

                     چه سودزافسوس خوردن وغوطه دراشکهای رندانه

 

                      امشب بی پناهم وگویی که دنیای من تاریک

 

                                  امشبم غم خانه ایی اسمان برایمان ساخته

 

                     خواستم تا پر بگیرم ازاین غم خانه امشب

 

                                   خواستم  تا اوج بگیرم  زبیکران تا اشیانه

 

                    خواستم تا دل خود را به دست کبوتران دهم

 

                                    هیهات! که هنوز پرنگرفته بالی دگرنمانده 

 

                 شکست بال و  پرم را دراوج و  زمینم افکند

 

                                        این عقاب تند باد دل دربستر گرم زمانه

 

                   لیکن هنور  منتظرم تا غرعه  به نامم افتد

 

                                    من باز پر بگیرم ز تنها ماندن های شبانه

 

                 روزها  می گذرند و خبر  به  گوشم  نمی رسد

 

                                          حتی.......  زخنده های زودگذر زمانه

 

                 شده ام در شهر خود غریبه و  غربت  نشین

 

                                    همدم بی کسی هایم شده اشک های رندانه

 

                ای یاربا توگردراین حصارنمی بینمت گفتگوکردم

 

                                    برگیر مرا زود تر ز دست این همه افسانه

 

                بخداوندی قسم  که دگر  یارای  گفتنم  نیست

 

                                     نه یارای التماس ونه خواهش های بیهوده

 

                 باید از نخست می دانستم که مقصدت جای دگراست

 

                                      وکلبه ویرانه ما استراحت گاه  چند روزه

 

                    هیهات !  روزگاری  از هجرت  او می گذرد

                  وتو ای دل تا به چند روانی سوی باده وپیمانه

 

 

 

                                                         نوشته ایی از کتاب رخصت پروازم دهید

                                                    شاعر : سلماز شجاعیان

 

 

 

 

کوچه

بي تو مهتاب شبي باز از ان کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدارتولبريز شد از جام وجودم
شدم ان عاشق ديوانه که بودم

درنهان خانه جانم گل ياد تودرخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم امد که شبي باهم از ان کوچه گذشتيم
پرگشوديم ودر ان خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي برلب ان جوي نشستيم
توهمه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت

اسمان صاف وشب ارام
بخت خندان وزمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در اب
شاخه ها دست بر اورده به مهتاب
شب و صحرا وگل وسنگ
همه دل داده به اواز شباهنگ

يادم ايد تو به من گفتي: (از اين عشق حذر کن
لحظه ايي چند براين اب نظر کن
اب ائينه عشق گذران است
توکه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا که دلت بادگران است
تا فراموش کني .. چندي از اين شهر سفر کن)ن

با تو گفتم :(حذر از عشق )؟ ندانم
سفرازپيش تو؟هرگز نتوانم
نتوانم

روزاول که دل من به تمناي تو پرزد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
توبه من سنگ زدي من نرميدم نگسستم

باز گفتم که:(تو صيادي و من اهوي  دشتم
تابه دام تو در افتم همه جاگشتم وگشتم
حذرازعشق ندانم نتوانم)1

اشکي ازشاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخي زدو بگريخت
اشک درچشم تو لرزيد
ماه برعشق تو خنديد

يادم ايدکه دگرازتوجوابي نشنيدم
پاي دردامن اندوه کشيدم
نگسستم .. نرميدم

رفت درظلمت غم ان شب وشب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق ازرده خبر هم
نه کني ديگر ازان کوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من ازان کوچه گذشتم

الناز