بی خیال تو شدن
راحت تر از هر چیزیه
تو .. نگو دوست دارم
این جمله عاشقیه
توکه عاشق نبودی
فقط من و گول می زدی
این کارا واسه چیه
بگو .. دلت مال کیه
اومدی توسرنوشتم
بی جهت از تو نوشتم
نوشتم از رنگ چشمات
از این که چقدر دوست دارم
تو که گفتی : باوفایی
توکه گفتی پیشم می مونی
پس چی شد حرفای قشنگت
پس چی شد؟
همش دروغ بود؟
چه رویایی که تو قلبم شده پرپر
که حتی نام خود را برده از یادم
در این وهمی که شد میهمان هر روزم
تو هردم با خنده می آیی ومی کنی آرام آرامم
دلم تنگ است برایت
خانه بی تو شوری ندارد نازنینم
اگر حتی کمی هم دوستم داری
برگرد به خانه
که بی تو شمعی تیره روزم من
که این سوسوی آخرنور م
به نور تو شده محتاج
سلماز شجاعیان
این روزها چیزی برایم نمانده است
جزسکوتی که نشانه من است
حتی دربرم فریادی نمانده است
جزناله هایی که برایم مانده است
دلم گاهی به ابر آسمان هم می شود تنگ
در این روزها که سیل چشمانم خشکیده است
بگذار که بگریم برتیرگی هایم
که شاید این غبار سنگین تن شوید
مرا از آغوش غم کیست که رهاند
جز بغض کهن که می چرخد کنارم
گله ایی نیست از این احوال خرابم
تو بگو ! گر هم گله ایی باشد
چه خواهد شد به کارم
جز این که سخت تر از این شود روزگارم
سلماز شجاعیان
در این خاک چه بوده عایدت آرام جانم
چه بسته ایی در این راهت توشه ایی آرام جانم
صباحی چند نه از من ماندو نه از نام بلندت
فراموش می شویم و نمی ماند زما حتی اثر هم
بیابامن مدارا کن،که این شکسته فانوسم نوری ندارد
چراغم باش دراین روزها که چون شب خاموش خاموشم
تو پنداری که چون قلبت به قلب من مهر ورزد
من آن مهر را زقلبم می کنم دورو و تو راهم
چه ارزنده مقامی بود .. چه دنیای فریبنده
چه استوار مانده دنیا،چه رویایی که شد خواب دیروزم
چه راحت می شود شکست جام زرین قلبی را
به پنداری که نور دارد چشمانم و فرداهم بی دریغ چنینم
چراهرگز نمی فهمدکسی، که این جمله چه می خواهد بگوید
چراگرفته ایم بادودست زندگی را،دریغا شایدهم که هرگز نمیریم
