ديريست زيادم رفته ، درد تنهايي خود را

دل داده دلم برعشق بر عشق توام رسوا

از ناله چو بر خيزم ، حاشا كه تو را خواهم

از ياد بَرد جانم ، جاني كه شد شيدا

آواره منم بر تو ، عمريست كه مي خوانم

لطفي به دلم بنما ، يك بار نظري بنما

بيگانه شدي در دل ، دل را نبري از ياد

گويي ز يادت رفت ، كز عشق توام رسوا

كين گوشه نشين دهر ، مسكين تو شد جانا

حاشا ! كه اينك باز از هجر تو شد شيدا

دل ز هجر تو چون نالد ، مرهم ز كه جويدباز

عشقي كه زعشق رسته، نگيرد دگرم سوي مرا

دل شاد زعشق تو ، شد باز اين دل مسكينم

تصويري كه ز تو مانده،آردم بازعشق شجاعي را

سلمازشجاعيان

دل من در شهر شما

مانده عزيزان

يك بغل خاطراه ها

دارم عزيزان

كي شو دوباره باز

بينم شما را

بريزم برپاي شما

گلهاي باغ را

يك سبد در دست من

گل پ‍‍ژمردده

دو نگاه خيره ام

در گرد جاده

اشك حسرت تو خونه

مانده برايم

غم اين ناگفته ها

دارم ولي حيف

يك دربسته ايي

دارم تو خونه

ولي قلبم پر مي زنه

سوي گلستان

كسي باور نداره

اين روزگارم

كسي نيست تا ببينه

پ‍ژمرده حالم

روزي دوباره مي آيم

گلي دوباره مي آرم

دري باز مي كنم آن دم

كه هرگز به آن نبندم قفل ديروزم.

سلماز شجاعيان