باز هم می چرخد کودک خیالم به دشت

شاید که می رقصد آن برگ خزان خورده به دشت

در تارک دنیای این به خیال سپرده

نفسم برون می خرامد از لابه لای این دشت

چه بود که احساسم را به تواین چنین عادت داد

از دیدن تو شکوفه زد درخت بی بار این دشت

باز هم می خرامد کودک احساس این شبانه ها

شبانه هایی که نسبت دادند مرا به سرگذشت

سرنوشت رااز انبوه قلم های خشک باید جست

نسبت شعر مرا از غبار باید شست

ای رهانیده بلورت ز دستان سیاهم

دست تونوشت جدایی رازراهت

 سلماز شجاعیان